TAŞ BASIYORUM GEÇİYOR
Oturduğumuzun evin sokaklarında hemen, hemen her gün gördüğüm bir çocuk vardı. Yaşı tahminen 15 olmalıydı. Soğukmuş sıcakmış yağmur kar demezdi sokaklarda yaşardı. Her şeye rağmen neşesi yüzünde ki gülücükleri hiç eksik olmazdı sanki en kral hayat onundu yediği önünde yemediği arkasındaymış gibi mutlu hiçbir şeyden şikâyet etmeyen bir çocuktu. Bazı zamanlar karnını bile zor doyururdu aslında. Komşular mahallenin hayırseverleri verirdi çoğu kez yemeğini. Gayet sıcak davranışlar sergiler hiç gerek yoktu bile derdi. Çok şaşırırdım bu çocuğun bu kadar hayat dolu olmasına. Neredeyse haline seviniyor gibiydi. Bir gün yine lapa, lapa kar yağıyordu aklıma geldi acaba ne yapıyor diye düşünmeye başladım. Pencereden bakındım belki görürüm diye. Tam karşımızdaki kaldırıma oturmuş gazeteden kendine korunak yapmış öylece karı izliyordu. Beni gördü el salladı. İşaret ettim yukarı gel demeye çalıştım. Kafasıyla yok dedi. Aşağıya inip ikna ettim. Üstü falan ıslaktı. Bir şeyler verdim değişmesi için. Mırın kırın etti ama dinlemedim tabi. Ağabeyimin kıyafetleri biraz büyük geldi ama hiç değilse ıslak değildiler. Hemen sıcak bir çorba yapıp önüne koydum. Gerek yoktu abla sağ ol dedi. Olur, mu iç işte sıcak, sıcak iyi gelir için ısınır dedim. Usulca içmeye başladı. Ne kadar kibar nazik bir çocuktu. O yemek yerken onu hayranlıkla izledim hiç sıkılmadım onu izlemekten bana öyle güzel duygular yaşatıyordu ki. Sanki buralı değildi. Bu dünyaya ait değildi. Çok başka bir hali vardı. Bir tane daha alır mısın dedim. Kibarca yeterli sağ ol abla dedi. Mutfağa çay koymaya geçtim. Çaktırmadan izledim onu. Önünde duran ekmekten bir parça daha aldı ağzına attı. Belli ki çok açtı. Belli etmek istemiyordu utanıyordu ya da bilmiyorum saklanıyordu işte. Saklıyordu kendini. Belli ki bu halini kimse bilsin istemiyordu. Dayanamayıp sordum. Sen hep sokaklarda mı yaşarsın anan baban yok mu senin. Yok, abla ben küçükken ölmüşler nenem vardı oda öldü bende kimsesiz kaldım sahip çıkanda olmadı. Başın sağ olsun üzüldüm dedim. Yok, abla buna da şükür iyiyim ben böyle dedi. Sen ne yer ne içersin karda kışta ne yaparsın dedim. Allah ne verdiyse yiyip içiyorum dedi. Canın bir şey çekmez mi acıktığında falan nasıl yaşıyorsun böyle nereye kadar dedim. Verdiği cevap karşısında çok iyi bir ders aldım. Bana dedi ki. Yok, be abla yapması çok zor söylemesi çok kolay olan bir şey yapıyorum taş basıyorum geçiyor. Kibarca teşekkür etti müsaade isteyip sokaklara geri döndü. Esen kalın.

Did you like this? Share it:
Yazar
Yazar
Son 15 Senedir sanal alemde takılan birisi olarak sohbet chat sitelerı kurup satışlarını yaptım son 2 sendır seo ve Arama Motoru Optimizasyonu Uzmanı olarakta Devam etmekteyim...
Twitter Facebook Google Linkedin Flickr YouTube

Önceki Yazı:KÖPEĞİMİN ADI BARDAK

Sonraki Yazı:Zor Zamanlarımızın Üstesinden Gelmek İçin Ne Yapmalıyız?

BENZER YAZILAR
YORUMLAR
SİZ DE CEVAP YAZABİLİRSİNİZ
Bu yazı hakkında görüşünüzü belirtin.

KariyerwbhSesli Sohbet